افسردگی و ادراک زمان

حالات برانگیختگی، خلق و هیجان (درویت‌وولت و مک، 2007) همچنین عوامل شخصیتی (رامسایر، 1997) تخمین دوره‌های زمانی را متأثر می‌سازند. برای مثال، فواصل زمانی در زمان معطوف کردن بیشتر توجه به زمان و در زمان بارگذاری تجارب مختلف در حافظه، طولانی‌تر قضاوت می‌شوند. بهزیستی ذهنی نیز قویاً چگونگی ادراک زمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سرعت زمان با درگیری در فعالیت‌های خوشایند افزایش می‌یابد؛ بنابراین، احساس ما از زمان، تابعی از فعل‌وانفعال پیچیده بین کارکردهای شناختی خاص و حالت خلق‌وخوی زودگذر ماست.

گیل و درویت ولت (2009) در مطالعه خود به بررسی تغییرات در ادراک زمان به‌عنوان تابعی از علائم افسردگی پرداختند. آن‌ها دریافتند با بالاتر رفتن نمره‌ی افسردگی، افراد مدت‌زمان ارائه محرک را کوتاه‌تر قضاوت می‌کردند. در مقابل حساسیت به زمان در این دو گروه از شرکت‌کنندگان برابر بود. آن‌ها این موضوع را به این شکل توضیح دادند که حالت هیجانی اندوه و کاهش سرعت در ساعت درونی افراد افسرده عملکرد زمانی آن‌ها را توجیه می‌کند. متناقض با این یافته ابرفیلد، تونس، پالایور و هچت (2014) در بررسی خود با اضافه کردن تکلیف زمانی تازه‌ای (TTC) به آزمونه‌ای پیشین دریافتند که افسردگی بر ادراک زمان شخص تأثیری ندارد.

تعدادی از مطالعات بیانگر آن بوده‌اند که حتی افسردگی ملایم اثراتی بر تکالیف تخمین زمان عینی و نه بر تمام تکالیف دارد. در بررسی کورنبروت، مستفی و مورفی (2010) طی سه آزمایش به بررسی ادراک زمان در افراد افسرده پرداختند. آزمایش اول (تولید و برآورد کلامی زمان) در شش فاصله زمانی (3، 5، 15، 25، 40، 60) هیچ تأثیر پایای معناداری را در عملکرد زمان یادآوی شده نشان نداد و نتایج برای افراد افسرده و غیر آن برابر بود. در آزمایش دوم آن‌ها از یادگیری آشکار استفاده کردند. افراد افسرده در این آزمایش نسبت به شرکت‌کنندگان غیر افسرده تخمین زمان‌های طولانی‌تر را در مواجهه با فواصل زمانی پیش از تغییر در پیشامدهای خارجی نشان دادند. این تفاوت در حد 3 ثانیه بود و این زمان منطبق بر مطالعاتی است که پیش‌ازاین عبور آهسته‌تر زمان را در افراد افسرده نشان می‌دادند.

در آزمایش سوم از افتراق زمان استفاده شد. دو موقعیتی که افتراق زمان در آن‌ها موردبررسی قرار گرفت یکی در فاصله زمانی بلند 1000 میلی‌ثانیه و دیگری کوتاه در حد 50 ثانیه را به‌عنوان ملاک قراردادند و نشان داد که تمایز طول فاصله یک ثانیه، برای افراد افسرده دقت پایین‌تری دارد؛ اما در افتراق فواصل زمانی کمتر از 25 میلی‌ثانیه تفاوت میان آن‌ها معنادار نبود. از مطالعات پیشین به‌دست‌آمده است که دقت افتراق بستگی به‌سرعت ساعت درونی دارد و این به خاطر آن است که تیک‌های بیشتر در هر واحد فاصله، امکان افتراق دقیق‌تر را فراهم می‌آورد؛ بنابراین در فواصل زمانی کوتاه خلق‌وخو اثری بر ساعت درونی نشان نمی‌دهد. نتایج این مطالعه به‌وضوح نشانگر وجود اثر حتی افسردگی نسبتاً خفیف در برخی و نه همه تکالیف برآورد زمان هدف می‌باشد. این تفاوت‌ها شایسته ملاحظات نظری می‌باشد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   درمان سردرد و آرامش فوری اون با ۱۴ روش موثر و یک پماد دست ساز خونگی "- قسمت 2

نتایج به‌دست‌آمده بیانگر آن است که مکانیسم‌های توجه، اثرات خلق را بر ادراک زمان تعدیل می‌کند، بااین‌حال اثرات دقیق توجه واضح نمی‌باشد. برخی از مطالعات بیانگر آن‌اند که توجه شیوه‌ای را که سیگنال‌ها از راه ساعت درونی پردازش می‌شوند، تحت تأثیر قرار می‌دهد. مدل‌های دیگر هیچ نقشی را برای ساعت درونی نیافتند، اما نشان دادند که توجه تقسیم‌شده، مکانیسم مستقیم‌تر است.

به‌طور خلاصه نتایج به‌دست‌آمده در این مطالعه حمایت بیشتری را برای مدل‌هایی فراهم می‌آورد که خلق را در توجه به محرک‌های بیرونی دارای جایگاه می‌دانند (مستفی، مورفی، سیمپسون و کورن بروت، 2005؛ 2008).

بیماران افسرده اغلب کندی گذر زمان را گزارش می‌کنند. اگرچه، تظاهرات تجربی تغییر در ادراک زمان افراد افسرده قطعی نمی‌باشد. ابرفیلد، تونز، پالایور و هچت (2014) در مطالعه خود تکلیف تخمین تأخیر را نیز افزودند و آن را با تکالیف قدیمی‌تر برای سنجش ادراک زمان ازجمله برآورد زمان، تولید زمان و بازتولید زمان مورد مقایسه قرار داند. در تکلیف تخمین تأخیر، تقسیمات تخمین‌ها بر اساس ارزش خالص تفاوتی میان بیماران افسرده و کنترل نشان نداد. گرایش ضعیفی به تغییر‌پذیری بالا در تخمین‌های افراد افسرده اما تنها در تخمین‌های کوتاه‌تر و در سرعت‌های بالا وجود داشت. تجربه زمان (جریان ذهنی زمان) همچنین ادراک زمان‌بر حسب زمان‌بندی فواصل (برآورد کلامی، تولید زمان، بازتولید زمان) در افراد افسرده همچنین اثرات افسردگی را مشخص نمی‌سازد؛ بنابراین مطالعه، این تفکر که افسردگی تأثیر قابل‌توجهی بر ادراک زمان فرد دارد نمی‌تواند ابقا شود.

در ایران نیز حقیقت (1388) در مطالعه خود به مقایسه ادراک زمان در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی، اسکیزوفرنی و افراد بهنجار پرداخت. این مطالعه متشکل از 37 بیمار مبتلا به اسکیزوفرنیا، 34 بیمار مبتلا به افسردگی اساسی و 30 فرد بهنجار بود. نتایج به‌دست‌آمده نشان داد که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا صرف‌نظر از مدت‌زمان محرک از یک نقص کلی در پردازش محرک‌های شنیداری با زمانه‌ای مختلف در محدوده چند هزارم ثانیه برخوردارند که این مسئله در مورد پردازش محرک‌های زمانی دیداری هم به چشم می‌خورد. هچنین یافته‌ها نشان داد که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا مدت‌زمان محرک‌های دیداری-شنیداری را بیشتر از زمان واقعی تخمین می‌زنند. از سوی دیگر نتایج حاصله بیانگر کم تخمین زدن زمان محرک‌های دیداری، شنیداری و دیداری-شنیداری توسط بیماران مبتلا به افسردگی اساسی بود.

.Droit-Volet

.Meck

.Rammsayer

.Gil

.Oberfeld

. Thönes

. Palayoor

. Hecht

. Kornbrot

.Msetfi

.Murphy

. Msetfi

. Murphy

. Simpson

.Kornbrot

. Oberfeld

. Thönes

. Palayoor

.Hecht