– فعالیت ورزشی اکسنتریک و آپوپتوزیس

استوپکا[1] و همکاران (2000) شواهد اولیه را پیرامون پیدا شدن آپوپتوزیس بعد از یک دور فعالیت اکسنتریک در عضله اسکلتی فرد سالم نشان دادند. در مطالعه دیگری که در سال 2003 انجام شد ویلوگبی[2]و همکارانش گزارش کردند که فعالیت کاسپاز-3 [3] 6 و 24 ساعت بعد از فعالیت ورزشی اکسنتریک به طور معنی داری بالا رفته است. در یافته­های مشابه که بوسیله­ی پورک[4]و همکارانش (2011) صورت گرفت، آن­ها افزایش غلظت پروتئین­های آپوپتوزیس میتوکندریایی (Bax، Bcl-2) واقع در خون نمونه­های انسانی را در پاسخ به دور­های مختلف دویدن در سراشیبی (40 دقیقه با 70% میزان اکسیژن مصرفی بیشینه[5]) نشان دادند(37). سودو[6] و همکاران (2009) گزارش دادند که انقباض­های اکسنتریک تکراری به طور معنی داری نسبت Bax/Bcl-2 را در عضله درشت نی قدامی موش صحرایی سالم افزایش داد. به طور مشابه فعالیت ورزشی اکسنتریک در عضلات Soleous و EDL[7] باعث بالا رفتن بیان Bcl-2، Bax و Caspas-3 شده است(9). در پژوهشی نشان داده شد که شاخص­های آپوپتوزیس در گروه تمرین کرده بعد از دویدن با سرعت 16 متر بر دقیقه تا خستگی و در شیب منفی 16 بیشتر از موش­های صحرایی گروه کنترل بود(64). پارک[8] و همکاران (2011) نشان دادند که میزان Bax، 24 ساعت بعد و نسبت Bax/Bcl-2،24 و 48 ساعت بعد از 3 بار دویدن در سراشیبی 40 دقیقه­ای با 70% VO2 Max در افراد تمرین کرده، بیشتر از زمان استراحت است(65).

 

2-3-2- فعالیت ورزشی تناوبی با شدت بالا و آپوپتوزیس

نشان داده شده است که 5 هفته تمرین تناوبی شدید 3 دقیقه با 80% VO2 Max دویدن که با استراحت­های 3 دقیقه­ای با 40% VO2 Max برای 5 روز هفته انجام می­گرفت باعث کاهش میزان آپوپتوزیس نیرومند شده در CD4 lymphocyteهای ایجاد شده بوسیله­ی فعالیت ورزشی هایپوکسیک[9] شد(66). فریدمن[10] و همکاران (2012) نشان دادند که پس از دوچرخه سواری تکراری با شدت بالا تغییر معنی­داری در آپوپتوز سلول­های CD8+ رخ نداد(67). همچنین نشان داده شده است که فعالیت ورزشی تناوبی با شدت بالا (6 دور 4*15 ثانیه­ای که هر تکرار 1 دقیقه استراحت و هر دور 6 دقیقه استراحت داشت) بر میزان TWEAK[11] در کودکان مبتلا به cyctic fibrosis اثر نگذاشت(68).

 

 

 

 

 

2-3-3- فعالیت ورزشی اکسنتریک و تغییر نوع تار عضلانی

هودی[12]و همکاران (2013) نشان دادند که موش­ها بعد از 5 جلسه تمرین روی تردمیل با شیب منفی برای 75 تا 135 دقیقه در روز، گروه تمرین نسبت به گروه کنترل فنوتایپ عضلانی اکسیداتیو بیشتری را منعکس کرد(20). ذر پژوهشی نشان داده شد که بعد از تمرین اکسنتریک در انسان، درصد تار عضلانی توع I تغییر معنی داری نکرد ولی تارهای نوع IIa افزایش یافتند در حالی که تارهای نوع IIb کاهش معنی داری داشتند(69). در پژوهشی که در سال 2011 توسط کورناچیونه[13] و همکارانش انجام شد، نشان دادند که موش­های صحرایی که برای مدت 28 روز مورد عمل تعلیق قرار گرفته بودند بعد از 21 روز تمرین دویدن در سراشیبی (منفی 16 درجه با سرعت 17 متر بر دقیقه برای 60 دقیقه) MHCIIa آن­ها افزایش پیدا کرد(70).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   اشتباهاتی که در زندگی زناشویی ممکن است به طلاق ختم شود

2-3-4- فعالیت ورزشی تناوبی با شدت بالا و تغییر نوع تار عضلانی

تمرین تناوبی با شدت بالا (16 تا 26 متر بر دقیقه در 5 روز هفته و برای مدت 10 هفته) در موش­های صحرایی باعث تحریک افزایش در بیان mRNA قلبی MHC-α شد(71). اگیورا[14] و همکارانش (2006) نشان دادند که بعد از تمرین تناوبی سرعتی SIT، تغییر تند به کند در ترکیب تار­های عضلات موش­های صحرایی رخ داد(23). لوگینبال[15] و همکاران (1984) نشان دادند که تغییر نوع تار عضلانی در موش­های صحرایی ناشی از تمرین تناوبی با شدت بالا (4 دور 2.5 دقیقه با شدت 55 متر بر دقیقه روی شیب 10% که با استراحت­های 4.5 دقیقه­ای جدا می­شود) هم در جمعیت تند انقباض و هم بین تار­های تند انقباض و کند انقباض عضلات پایین تنه اتفاق می­افتد (از تند به کند)(72).

 

 

 

 

2-3-5- فعالیت ورزشی و FOXO1

اسلوپک[16] و همکارنش (2014) نشان دادند که یک دور فعالیت ورزشی به طور معنی­داری باعث افزایش mRNA FOXO1 در موش­ شد ولی تمرین نتایج حاصل از یک دور فعالیت را رد کرد و منجر به کاهش معنی داری در سطح هسته­ای FOXO1 شد(73). پوپوو[17] و همکارانش (2013) نشان دادند که بیان FOXO1 بعد از فعالیت ورزشی هوازی در عضله افراد تمرین کرده نسبت به افراد تمرین نکرده افزایش می­یابد(74). پوپوو و همکارانش همچنین در سال 2014 نشان دادند که تمرین تناوبی با شدت بالا (3 دقیقه با 81% آستانه لاکتات + 2 دقیقه با125% آستانه لاکتات برای 10 دور) در مردان باعث افزایش بیان ژن FOXO1 در عضله اسکلتی می­شود(75). در پژوهشی دیگر نشان داده شد که تمرین استقامتی شنا کردن برای موش­ها باعث کاهش معنی­دار mRNA FOXO1 در عضلات اکسیداتیو کند و گلیکولیتیک تند شد(60). در سال 2014 استفانتی[18] و همکاران نشان دادند که یک جلسه فعالیت اکسنتریک در انسان باعث تنظیم کاهشی ژن FOXO1 می­شود(76). با اینحال در پژوهشی که توسط رودییر[19] و همکاران در سال 2013 انجام شد، تمرین (افراد جوان :24 جلسه 45 دقیقه­ای دوچرخه سواری استقامتی در 6 هفته که با 70% peak VO2 قبل از تمرین انجام می­گرفت. افراد مسن :20 جلسه 45 دقیقه­ای دوچرخه سواری استقامتی در 6 هفته با 60% peak VO2) اثر معنی­داری روی بیان پروتئین FOXO1 نگذاشت(77).

 

[1] Stupka

[2] Willoughby

[3] Caspas-3

[4] Pork

[5] VO2 Max

[6] Sudo

[7] Extensor digitorum longus

[8] Park

[9] Hypoxic

[10] Friedman

[11] TNF-related weak inducer of apoptosis

[12] Hody

[13] Cornachione

[14] Ogura

[15] Luginbuhl

[16] Slopack

[17] Popov

[18] Stefanetti

[19] Roudier