تعریف آرتریت روماتوئید
آرتریت روماتیسمی یک بیماری التهابی مزمن است که با ویژگی هایی چون ازدیاد بافت زلالی و مجموعه ای از همایندی های چند سیستمی مشخص می شود. در طول زمان، تحلیل تدریجی استخوان، تخریب غضروف و از دست رفتن کامل انسجام مفصلی می تواند رخ دهد. آرتریت روماتیسمی شایع ترین آرتریت التهابی است که شیوع آن 8/0 تا 1درصد جمعیت در سراسر دنیا است و در زنان دو برابر مردان است. شروع بیماری معمولا بین 20 تا 50 سالگی رخ می¬دهد. آرتریت روماتوئید مسئول 450000 مورد بستری شدن و 15 میلیون ملاقات پزشک در هر سال در آمریکا است (انجمن روماتولوژی آمریکا،2010).20 تا 30 درصد افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید که درمان نمی شوند ظرف دو تا سه سال بعد از تشخیص دچار از کار افتادگی دائمی می¬شوند. عوامل ژنتیکی و محیطی در پیدایش این بیماری نقش دارند با اینکه بررسی های آزمایشگاهی و بررسی های رادیولوژیک می¬تواند به تأیید تشخیص و ردیابی سیر پیشرفت کمک کند، اما آرتریت روماتیسمی اساساً یک تشخیص بالینی است و هیچ تست آزمایشگاهی به تنهایی نمی¬تواند تشخیصی باشد. عوارض بیماری می تواند در ماههای ظهور بیماری شروع به پیشرفت کند بنابراین، ارجاع زود هنگام به مشاور روماتولوژیست برای شروع درمان با داروهای تعدیل کننده¬ی ضد روماتیسم پیشنهاد می¬شود. آرتریت روماتیسمی یک بیماری مادام العمر است با این حال بیماران گهگاه بهبودی پیدا می کنند. پزشکان باید از همایندی های معمول در آرتریت روماتیسمی آگاه باشند. پیشرفت بیماری مطابق با معیار انجمن روماتولوژی آمریکا و بر مبنای تغییراتی در نشانه های خاص و یافته های آزمایشگاهی، مورد نظارت قرار می گیرد. پیش بینی های پیامدهای ضعیف بیماری در مراحل اولیه ی آرتریت روماتوئید عبارتند از نمره عملکرد پایین در ابتدای بیماری، وضعیت اقتصادی – اجتماعی پایین، درگیری اولیه ی بسیاری از مفاصل، نرخ بالای رسوب آریتروسیت یا سطح بالای پروتئین در شروع بیماری، عامل روماتوئید مثبت و تغییر رادیولوژیک اولیه (ریند فلایش و مولر ،2005).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   نکاتی جالب در مورد الگوریتم نمایش پست ها در اینستاگرام که نمی دانید!

1-1-2سبب شناسی و پاتوفیزیولوژی
سبب شناسی آرتریت روماتیسمی کاملا شناخته شده نیست شواهد بیانگر تعامل پیچیده ای بین عوامل ژنتیکی و محیطی در این زمینه هستند. در دوقلوهای یک تخمکی، احتمال ایجاد آرتریت روماتیسمی بیش از 30 درصد است. آسیب مفصلی درآرتریت روماتوئید با تکثیر ماکروفاژهای زلالی (سلولهای بیگانه خوار درشت) و فیبروبلاستها (سلولهایی که ماتریس خارج سلولی را به وجود می آورند) بعد از یک رویداد ماشه چکان که احتمالاً ماهیت خود ایمنی یا عفونی دارد، ایجاد می شود. لنفوسیت ها به نواحی اطراف عروق نفوذ می کنند، و سلولهای اندوتلیال تکثیر می شوند. سپس نئوواسکولاریزاسیون (ایجاد عروق خونی جدید) اتفاق می افتد. رگ های خونی در مفاصل تحت تاثیر، با لخته های کوچک یا سلول های التهابی مسدود می شود. در طول زمان، بافت زلالی ملتهب به طور نامنظم شروع به رشد می کند و بافت سبل مهاجم را شکل می دهد. سبل به غضروف و استخوان حمله می کند و آنها را تخریب می کند. سیتوکین های چندگانه ، اینترلوکین ها، آنزیم های آبکی کننده¬ی پروتئین، و عوامل رشد رهاسازی می¬شوند که به تخریب مفصلی بیشتر و ایجاد عوارض سیستمیک بیماری منجر می شود (فایراشتاین،2005).