عوامل نقض­کنندۀ حریم خصوصی

جعفری (1385)، عوامل ناقض حریم خصوصی را در دسته­های زیر طبقه­بندی کرده است:

  • دسترسی غیرمجاز و ناخواسته به اطلاعات

 

 

این دسترسی­ها شامل اطلاعات ساکن (ذخیره شده در کامپیوتر کاربر) و اطلاعات در حال گذر (عبور کننده از مسیرهای ارتباطی، نظیر خطوط شبکه سفر) می­باشد؛ دسترسی غیرمجاز به اطلاعات ساکن را  با مکانیزم کنترل دسترسی و دسترسی غیرمجاز به اطلاعات در حال گذر را با مکانیزم رمزگذاری و نهان­نگاری می­توان جلوگیری نمود.

  • رصد کردن رفتار کاربران

رصد کردن رفتار کاربران به معنی ضبط و بررسی رفتار کاربر در یک شبکه یا در کل اینترنت است؛ این عمل اگر بدون اطلاع یا رضایت کاربر باشد، ناقض حریم خصوصی او محسوب می­شود که برای جلوگیری از چنین مواردی، ابزارهای گمنام سازی مطرح می­گردد.

  • جمع آوری اطلاعات از بازدیدکنندگان

سرویس دهندگان می­توانند به راحتی اطلاعات گیرندۀ خدمات را براساس معیارهای مختلف پیگیری، ضبط و تحلیل نمایند و از این رهگذر به اطلاعات ارزشمند تجاری، فرهنگی و سیاسی دست یابند. ابزارهای مدیریت و محدودیت کوکی­ها و فایروال­های شخصی تا حدودی در کاهش این مخاطرات مؤثر هستند.

با توجه به این مباحث، برای اطمینان مشتریان در زمینۀ حفاظت از حریم خصوصی آنها، الزاماتی مطرح می­گردد و گروه­هایی مثل TRUSTe و BBB online، برنامه­هایی را پیشنهاد می­کنند که کسب و کارها بتوانند به منظور نشان دادن تعهدشان به حریم خصوصی و امنیت در آنها شرکت نمایند؛ برای مثال نشان TRUSTe برای مصرف­کننده در وب سایت­ها، به معنی اطمینان کامل او در زمینۀ حفاظت از حریم خصوصی خود است (بلانگر و همکاران، 2002).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   روانشناسی مذهبی از دیدگاه انسانگراها