• برچسب گذاری[1]

انواع مختلفی از برچسب گذاری وجود دارد که هدف از آن ارائه اطلاعات راجع به خصوصیات زیست-محیطی کالا است (کیس[2]، 2004،صص 36-32).

در نوعی از برچسب گذاری، ذینفعان از طریق یک فرایند مشاوره­ای با صاحبان صنایع، کارشناسان و مصرف کنندگان شاخص­هایی را تعریف نموده و کالاها بر اساس دستیابی به میزان مشخصی از شرایط، حائز دریافت برچسب می­گردند. فایده این نوع برچسب گذاری که “برچسب زیستی[3]نامیده می­شود، آن است که این فرایند نوعی گواهی­دهی است که در فرایند خود تندیس و یا مهری را به عنوان جایزه به تولیدکنندگان محصولات ایمن از نظر زیست-محیطی اهدا می­کند )حسن و واندرمروه[4]، 1994،صص 118-101) و از آنجا که اشخاص مستقلی در این ارزیابی دخیل هستند، بنابراین مصرف کننده بیش از گواهی خود تولید کننده به آن اعتماد می­کند. ( موسکا[5]، 1999،صص 325-323).

در نوع دیگری از برچسب گذاری ادعاهایی چون قابلیت بازیافت؛ بدون ازون؛ یا مثلا 60% بدون فسفات مطرح شده و با استفاده از سمبل­ها و یا نوشته­های پذیرفته شده در فرهنگ ارتباطات تجاری ارائه می­شود.

در کنار این نوع برچسب گذاری روشی مشابه برچسب گذاری ذینفعان نیز وجود دارد که تلاش دارد مشکلات مرتبط با برچسب گذاری ذینفعان را مرتفع نماید. چرا که در برچسب گذاری ذینفعان تمام کالاها می­توانند با استفاده از محدوده وسیع شاخص­های انتخاب شده، برچسب زیست-محیطی دریافت کنند ولی در برچسب گذاری شخص سوم، عملکرد کالاها بر اساس شاخص­ها، توسط موسسه مستقل سوم آزمایش شده و با بررسی چرخه تولید کالا، شاخص­های زیست-محیطی چون میزان مصرف منابع طبیعی؛ انرژی؛ میزان تولید فاضلاب؛ آلاینده های هوا و زباله­های جامد ارزیابی می­گردد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   درمان زگیل با شکل های مختلف روش های خونگی و پزشکی "- قسمت 2

 

[1] Labeling

[2] Case, S.

[3] Eco-label  

[4] Hassan, S. and Vandermerwe, S.

[5] Muska, A.