No category

منابع مقاله درباره سیستم عصبی، کودکان مبتلا، کره جنوبی، بیمارستان

دانلود پایان نامه

ع داشته است و کمتر آنسفالومیلیت و انواع دیگر عوارض عصبی گزارش گردیده است. ایزوله های تیپ ۲ پاراکوویروس به میزان کمتری شیوع داشته در عفونت با این تیپ از ویروس نیز علائم ناراحتی گوارشی دیده می شود (۹۰و۸۸و۸۹).
۱-۱۴-۸) ویروس های مرتبط با پاراکوویروسها در حیوانات:
در کشور سوئد از یک موش ساحلی اروپایی یک پاراکوویروس جدیدی به نام L jungan virus ایزوله نمودند (۹۱). که موجب میوکاردیت در موش ها می شود و با بررسی سکانس این ویروس معلوم گردید که به جنس پاراکوویروس شباهت داد (۸)، توالی اسیدهای آمینه VP3 در این ویروس حدود ۷۰ درصد به پاراکوویروس شباهت دارد. قبلاً این توالی فقط در پاراکوویروس انسانی مشاهده شده بود و جدا سازی این ویروس یک نظریه مهم را شدت بخشید که جدا سازی پاراکوویروس از یک موش ساحلی اروپایی دلیل مهمی برای زنونوز (zeonoz)بودن این ویروسها می باشد (۸ و ۹۱).

(شکل۲۳) – ارتباط فیلوژنیک بین پاراکوویروسهای انسانی و ایزوله های تازه جدا شده از ویروس L jungan در حیوانات

(جدول ۳) – میزان تشابه توالی اسیدهای آمینه بین HPEV-1 و HPEV-2

فصل اول
کلیات

(۱-۱بیان مساله:
پاراکوویروس های انسانی یکی از جنسهای جدید خانواده پیکورنا ویروس می باشد. که قبلاً جزء انتروویروس طبقه بندی می شدند ولی اخیراً با تعیین توالی ژنوم و مطالعه مولکولی از این گروه جدا شده و در گروه pev قرار گرفتند. این ویروس کوچک و دارای ژنوم RNA تک رشته ای با قطبیت مثبت می باشد که طول آن از ۷۱۰۰ تا ۸۵۰۰ نوکلئوتید می باشد که داخل کپسید ۲۰ وجهی که از پروتئین های کپسیدی Vpl – Vp4 تشکیل شده است قرار دارند و فاقد غشا می باشند (۹۲، ۹۳ ، ۹۴ ، ۱۰۴).
پاراکوویروس های انسانی از نظر ژنتیکی دارای ۱۴ گروه می باشند و اخیرا تیپ های ۱۵ و ۱۶ توسط obersteشناسایی شده ولی unpub میباشد. تیپ های ۱و۲و۳ آن برای انسان بیماریزا می باشند و علائم آن شبیه انتروویروس های انسانی است آلودگی به پاراکوویروس در همه جای دنیا دیده می شود. پاراکوویروس های انسانی عامل عفونت های مختلف از جمله گاستروانتریت، عفونت های دستگاه تنفسی و بندرت عفونت های دستگاه عصبی مرکزی (انسفالیت، فلج) و ویرمی می باشند (۹۵، ۹۶، ۹۷، ۹۹).
HPEV (پارکوویروس انسانی) اولین بار در طی یک اپیدمی اسهال تابستانی در سال ۱۹۵۶ ایزوله شده بر اساس مطالعات WHO در سالهای ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۴، ۶۰ درصد از عفونتهای HPEVدر کودکان کمتر از یک سال دیده می شود و این آمار در مورد سایر اکوویروس ها ۱۵ درصد می باشد )۱۰۹( .در فنلاند یک مطالعه سرواپیدمیولژی بر روی ۱۱۰ مورد عفونت انجام شد و مشخص گردید که ۹۵ درصد نوزادان آلوده دارای آنتی بادی علیه HPEVI هستند در حالیکه تنها ۲۰ درصد از بچه های بین ۲ تا ۱۲ ماهه سرم مثبت می باشند. )۱۱۰( اما درصد افراد سرم مثبت بعد از اولین سال زندگی افزایشی می یابد. بطوریکه ۹۷ درصد از بالغین از لحاظ HPEVI سرم مثبت هستند که در این میان تنها ۳۰ درصد آنها دارای آنتی بادی علیه اکوویروس تیپ ۳۰ (یکی از انتروویروسهای شایع) می باشند. این موضوع دلالت بر شیوع زیاد عفونتهای پاراکوویروس تیپ ۱ انسانی دارد (۱۱۱).
میزان گرفتاری سیستم عصبی مرکزی (CNS) در عفونتهای HPEV حدود ۱۲ درصد است که این میزان کمتر از عفونتهای انتروویروسی می باشد در حالیکه علائم گاستروآنتریت ۲۹ درصد و علائم تنفسی ۲۶ درصد بیشتر دیده می شود (۱۱۰و ۱۱۲). بیشتر عفونتهای HPEV در سنین کودکی و با شیوع فصلی (بیشترین پیک در اواخر تابستان و اوائل بهار) دیده می شود. اسهال مهمترین عارضه کلینیکی در عفونتهای HPEV است که گاهی با علائم تنفسی نیز همراه است. اگر چه گرفتاری CNSدر این بیماران بسیار نادر است ولی مواردی هم از انسفالیت مرتبط با عفونتهای HPEVI گزارش شده است که گاهی اوقات منجر به فلج نیز می شود. عفونت هایHPEVI اغلب با علائم گاستروانتریک همراه می باشند (۹۳ و ۱۱۴).
درسوئدیک پاراکوویروس بنام L junganvirusرا از نژادی از موشهای اروپایی clethrionomysglareolus))ایزوله نمودند (۱۱۵). این ویروس و موش های وابسته به آن در بخش کدکننده پروتئین های کپسیدی خود یک همولوژی با پاراکوویروس ها دارند. بین اسیدهای آمینه پروتئین VP3در ویروس Ljungan و پاراکوویروس های انسانی حدود ۷۰ درصد تشابه دیده می شود از طرف دیگر ویروس Ljungan واجد یک انتهای آمینی بازی در VP3می باشد. قبلاً این توالی فقط در پاراکوویروس انسانی مشاهده شده بود. توالی vpo ویروس Ljunganهم به میزان زیادی با پاراکوویروس ها تشابه دارد اگر چه انتهای آمینی آن کوتاه تر است. جداسازی این ویروس در موش دلیلی بر زئونوز بودن ویروس است (۱۱۵ و ۱۱۶).
در گذشته تشخیص آلودگی به پاراکوویروس ها از طریق کشت سلول که وقت گیر بود و آلودگی زیادی ایجاد می گردد صورت می گرفت اما امروزه با تعیین توالی پاراکوویروس ها و بالا رفتن اطلاعات مولکولی و پیشرفت تکنیک های مولکولی با استفاده از PCR – RT که روشی سریع، حساس و اختصاصی است تشخیص صورت می گیرد (۱۰۷و ۱۰۶و ۱۰۵).
با راه اندازی روش اختصاصی RT – PCR برای تشخیص سریع این ویروس می توان با صرف هزینه و وقت کمتر این ویروس را در نمونه های کلینیکی تشخیص دادو با تشخیص سریع گاستروآنتریت ویروسی از مصرف آنتی بیوتیک بی موردجهت ایجاد مقاومت نسبت به آنتی بیوتیک جلوگیری می شود.
(۲-۱فرضیه:
۱-بین گاستروآنتریت و پاراکوویروس تیپ یک انسانی ارتباط وجود دارد.
۲- می توان به کمک پرایمرهای اختصاصی طراحی شده بر اساس اطلاعات توالی ژنوم پاراکوویروس تیپ یک، این ویروس را از نمونه های کلینیکی کودکان ایرانی مبتلا به گاستروآنتریت جدا نمود.
۳- توالی ژنوم پاراکوویروسی جدا شده از مدفوع کودکان ایرانی با توالی موجود در Gene bank تطابق دارد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تحقیق رایگان با موضوع سرمایه در گردش، بورس اوراق بهادار، بورس اوراق بهادار تهران، جامعه آماری

(۳-۱ هداف تحقیق:
۱-اهداف علمی:
جدا کردن سریع پاراکوویروس انسانی از نمونه های کلینیکی به روش RT- PCR
۲- کاربردی:
با صرف هزینه و وقت کمتر این ویروس ر ا در نمونه های کلینیکی می توان تشخیص داد و با تشخیص سریع گاستروآنتریت ویروسی از مصرف آنتی بیوتیک بی مورد جهت جلوگیری از مقاومت جلوگیری می شود.
(۴-۱ضرورت انجام تحقیق:
تاکنون مطالعه روی این ویروس ها در ایران انجام نشده و اغلب ویروس ها را توسط کشت سلولی تشخیص و جدا می کنند و این ویروس چون کندرشد می باشد با استفاده از ر وش RT – PCR سریعتر می توان آنرا جدا نمود و از عفونت های باکتریال تشخیص داد و از مصرف آنتی بیوتیک نا به جا خودداری نمود.

فصل دوم
مروری بر متون گذشته

پاراکوویروس تیپ یک اسم قبلی آن (اکوویروس ۲۲) در سال ۱۹۵۶از یک اسهال تابستانی جدا شده است پاراکوویروس انسانی غالباً در اواخر تابستان و اوایل پاییز جدا شده و در کودکان زیر ۵ سال ایجاد گاستروآنتریت می کند که اسهال از علائم بالینی بارز آن هاست. در سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ در هلند با استفاده از RT- PCR و نمونه های مدفوع کودکان در صد زیادی از Pevlجدا شده که عامل گاستروآنتریت بوده و علائم آن شبیه با عفونت انتروویروس های انسانی است (۱۰۱) ولی این گروه بدلیل اختلاف ژنتیکی که با گروه انتروویروس ها دارد به روش RT- PCR انتروویروس ها تشخیص داده نمی شوند و باید برای این گروه پرایمرهای اختصاصی طراحی گردد (۱۰۶- ۱۰۲).
مطالعات در فنلاند نشان می دهد که سن متوسط آلودگی با این ویروس ۱۸ ماهگی می باشد. %۲۰ در سال اول زندگی آلوده می شوند. در مطالعات جدید در فنلاند و سوئد نشان داده شده که %۹۵ نوزادان دارای آنتی بادی Pevlهستند (مادری) در صورتیکه فقط %۲۰ بچه های بین ۱۲-۶ ماهگی سرم مثبت بوده اند و سرم مثبت ها در سال بعد زندگی بسرعت افزایش می یابند و در بالغین %۷ سرم مثبت می باشند، بنابراین عفونت Hpevlرا دارا می باشند (۱۰۸و ۱۰۳). با توجه به اینکه در ایران هیچگونه بررسی راجع به این ویروس انجام نشده در این مطالعه با استفاده از روش RT-PCRاختصاصی Hpevرا از مدفوع کودکان جدا خواهند نمود (۱۰۸و ۹۶).
مطالعات کافی و همکاران نشان داد که سن آلودگی در ایران اغلب در کودکان زیر یک سال و در اوایل پاییز می باشد. (۱۲۴) مطالعات در سال ۲۰۰۷ بین ماه های ژانویه و دسامبر با استفاده از تکنیک PCR نشان داد که HPEV علاوه بر بیماری گاستروآنتریت سبب مننژیت یا سپتیس هم می شود. در این تحقیق نشان داده شده که Hpev1, Hpev6, Hpev3باعث مننژیت می شود (۱۱۷).
در یک مطالعه بر روی نوزادان اسرائیلی تأثیر Hpev3را بر روی عفونت سیستم عصبی مرکزی بررسی کردند در این تحقیق با استفاده از تکنیک RT- PCR طی مدت ۵ سال نمونه های CNSمشکوک بررسی شد این مطالعه نشان داد که افراد درگیر کودکانی کمتر از ۳ سال هستند, با علائم بالینی کمبود گلبول سفید و سلول بتا. شناختن سریع Hpevدر CSFمی تواند در درمان آنتی بیوتیکی و توقف کوتاه مدت در بیمارستان مؤثر باشد (۱۱۸).
در کره جنوبی تحقیقاتی را بر روی بیماری که دچار مننژیت بود انجام دادند که عامل آن Hpev بود. در این مطالعه رنج سنی افراد مورد مطالعه کودکان ۱ روزه تا ۱۵ ساله بود که با استفاده از تکنیک RT- PCR بر روی نمونه های CSFانجام شد. Hpev که در این مطالعه جدا شد pev3 بود که نمونهای مثبت بیشتر مربوط به کودکان زیر ۳ ماه بود (۱۱۹) .
در فنلاند مطالعاتی بر روی Hpev انجام شد که هدف کلی از این مطالعه اپیدمیولوژی Hpev انسانی در جمعیت فنلاند بوده که تکنیک مورد نظر RT- PCR بود و تعیین ژنوتیپ این ویروس با تعیین سکانس VP1انجام شد. این مطالعه نشان داد که در فنلاند بیشترین شیوع Hpev مربوط به تیپ ۱ بود (۹۳%) اگر چه تیپ های ۳ و ۶ بندرت وجود داشته و افراد درگیر کودکان زیر ۲ سال بودند و این ویروس در سرتاسر سال وجود داشته ولی بیشترین فصل شیوع آن پاییز بوده است (۱۲۰).
در شانگهای چین نمونه مدفوع بچه های زیر ۵ سال در سال ۲۰۰۹- ۲۰۰۸ مورد بررسی قرار گرفت در این مطالعه ژنوتیپ بارز Hpev1 بود, سپس Hpev4 وکمترین میزان جدا شده Hpev5 بود و بیشترین میزان شیوع عفونت در ماه های July ، Agust بود. هدف کلی از این مطالعه ارزیابی شیوع و تنوع ژنوتیپ Hpevدر شانگهای چین بوده است (۱۲۲).
در ژاپن Hpev را از نمونه های مدفوع کودکان مبتلا به گاستروآنتریت حاد با استفاده از تکنیک PCR اختصاصی به وسیله یک جفت پرایمر تهیه

دیدگاهتان را بنویسید